I’ quanno parlo ‘a lengua d' 'o ppassato,
già, spisso, nun me faccio cchiù capace
'e tutto chello che me so' 'mparato,
e perdo 'o senzo d' 'e pparole vrace.

Sulo quanno, sempe cu cchiù fatica,
aunisco parole e "pate" antiche
'a parola torna voce e sustanza;

capisco, n’ata vota, facce e usanze.
Ma quanno i' moro, vanno ‘int' ‘o tavuto
'e tiempe antiche, e 'a storia resta muta

SI NUN TE VUO' SCURDA'

Si nun te vuò scurdà 'llusanze antiche,
pratteche 'e viecchie pe pperzone care,
parla 'a lengua lloro, tiénele amiche,
pecché so' testamento overo rare.

Campe cu lloro, nun 'e llassà sule,
ca, 'ncagno 'e chestu ppoco 'e cumpagnìa,
te danno sentimente e fantasìa,
e canuscenze vecchie, e primmarùle.

Songo 'a 'nciclopedia d' 'o ppassato,
songo 'a verità 'e chello ch' è stato,
songo 'a speranza 'e chello ca succede...

Liéggele 'int'a ll'uocchie 'e calamita,
addò' ce truove chella luce 'e fede
ca te 'mpara 'a legge 'e campà 'a vita.

NU VIECCHIO

Nu viecchio è 'o libbro 'e storia
d'ogni prugresso umano,
pirciò, pe chesta gloria
avesse avè rispetto
'a tutt' 'o munno sano.

Quanno nu viecchio more
va perza na memoria
ca nisciun'ato sape,
fatta 'e pensiero e core
ca so' paggene 'e storia.

Nu viecchio se pò accidere
cu nu curtiello ‘acciaro
o cusennele 'a vocca
o nun 'o sta a ssenti.
Chesto so' storie amare!

Ma p'ogne viecchio acciso
so’ paggene stracciate
'e l'esistenza nosta.
Comme se sente n'ommo
se nun se sente figlio?

si disconosce 'o pate?,
Quanno schioppa nu sguiglio
tutto chello ca sape
'o ttrova già 'mparato.
E cresce pe se fà pate.

                          --------O--------